كه بهاى جامه هايشان هزار هزار و دويست و چند هزار درم بود . گويد : ولايتدارى عيسى بن موسى بر كوفه و توابع و اطراف سيزده سال بود ، تا وقتى كه منصور به سبب آنكه نخواسته بود مهدى را بر خويش تقدم دهد وى را معزول كرد . به قولى منصور وقتى محمد بن سليمان را ولايتدار كوفه كرد براى آن بود كه عيسى را تحقير كند اما محمد چنين نكرد و همچنان عيسى را بزرگ مىداشت و حرمت مىكرد . در همين سال ابو جعفر ، محمد پسر ابو العباس برادر خويش را ولايتدار بصره كرد اما خواست كه از اين كار معاف شود و او را معاف داشت كه از آنجا سوى مدينة السلام رفت و آنجا بمرد و زنش بغوم دختر على بن ربيع بانگ بر آورد : « و اى مقتولم . » و يكى از كشيكبانان تازيانه به كفل وى زد . خادمان محمد بن ابو العباس ، بر سر وى ريختند و او را بكشتند و خونش هدر شد . » گويد : وقتى محمد بن ابى العباس از بصره مىرفت ، عقبة بن سلم را آنجا جانشين كرد و ابو جعفر وى را تا به سال صد و پنجاه و يكم آنجا نگهداشت . در اين سال ، منصور سالار حج بود . در اين سال عامل منصور بر مكه و طايف عمويش عبد الصمد بن على بود . عامل مدينه جعفر بن سليمان بود . عامل كوفه و سرزمين آن محمد بن سليمان بود . عامل بصره عقبه بن سلم بود . قضاى آنجا با سوار بن عبد الله بود . عامل مصر يزيد بن حاتم بود . آنگاه سال صد و چهل و هشتم در آمد .